En waarom je er geen woning kunt kopen. Of beter gezegd: waarom je er misschien geen woning wilt kopen. Of misschien juist wel… Vorige week is Graham op pad gegaan om een video te maken over de vijf meest iconische woongebouwen in Valencia om in te wonen (je kunt de video aan het einde van dit artikel bekijken, of scroll gewoon naar beneden als je liever kijkt dan leest). Ze zijn misschien niet de duurste, misschien niet de mooiste (al zijn sommige dat zeker wel) en misschien liggen ze niet op de beste locaties, maar ze hebben allemaal iets anders en bieden iets unieks. Laten we eerst beginnen met wat ze níét zijn. Alleen omdat een gebouw het hoogste is, komt het er nog niet in. Alleen vanwege het uitzicht komt het er niet in. Alleen vanwege een beroemde gebeurtenis, een beroemde bewoner of misschien zelfs een moord in het gebouw komt het er niet in. De vijf gekozen gebouwen staan er met een reden, en meestal is het een architectonische reden die ze iconisch maakt. Daar gaan we.

De vijf gebouwen

In willekeurige volgorde, zonder voorkeur of favorieten, zijn de vijf gebouwen:

De Finca Roja
Het Joodse Huis
De Finca de Hierro
De Torre Ripalda
De Espai Vert

Elk gebouw heeft zijn eigen geschiedenis en verhaal, en in dit artikel vertellen we je er wat meer over. Daarna kun jij ons laten weten welke je favoriet is en waar je zou willen wonen als er, door een wonder, in elk ervan een appartement voor een vergelijkbare prijs vrijkwam.

La Finca Roja

De Finca Roja komt in Valencia het dichtst in de buurt van een New Yorks brownstone-gebouw, maar zo was het niet bedoeld. Het ontwerp was eigenlijk gebaseerd op architectonische principes uit Nederland (de Amsterdamse school) en op het stratenplan van Barcelona met zijn afgeschuinde hoeken. De Finca Roja werd gebouwd tussen 1930 en 1934, beslaat een heel bouwblok en telt 378 appartementen, verdeeld over 14 ingangen en acht torens, die oorspronkelijk bedoeld waren voor wateropslag. De binnenplaats was aanvankelijk openbaar toegankelijk, maar is nu een gemeenschappelijke tuin, die eerlijk gezegd een beetje verwaarloosd is. Het gebouw is prachtig om naar te kijken, ook al is het niet zo fijn om er te wonen. Waarom niet? Nou, de appartementen hebben veel gangen en in veel ervan is er een probleem met lichtinval waardoor ze donker zijn. In het felle Valenciaanse zonlicht is de Finca Roja een opvallend gebouw, vooral als je het ziet tegen een achtergrond van de diepste blauwe lucht.

Het Joodse Huis

In de tien jaar voor de Spaanse Burgeroorlog was de Valenciaanse architectuur experimenteel en vindingrijk. Net als de Finca Roja hierboven stamt de Casa Judía uit de jaren dertig, in dit geval uit 1930 zelf. Het gebouw staat bekend als het Joodse Huis, het Egyptische Huis en onder vele andere namen, waaronder “Nou, dát is eens wat anders!”, en is een art-deco parel die verstopt ligt vlak achter de stierenvechtarena in het centrum van Valencia. Maar waarom heet het het Joodse Huis? Welnu, net boven de hoofdingang staat een Davidster, en door de jaren heen, vooral tijdens de onderdrukking onder Franco, kwamen Joodse inwoners van Valencia er vaak samen voor bijeenkomsten en feesten (maar die hielden ze stil).

La Finca de Hierro

De naam La Finca de Hierro (“het IJzeren Gebouw”) verwijst naar het materiaal waarmee dit icoon van 22 verdiepingen is gebouwd. Het heeft plaatselijk ook nog een andere naam: de “Finca dels Collons”. “Collons!” was wat mensen zeiden als ze uit het centraal station van Valencia kwamen en dit enorme, logge gebouw voor zich zagen oprijzen. “Collons” is natuurlijk Valenciaans voor “klote”, maar de beste vertaling is waarschijnlijk: “Mijn hemel, wat is dát nou!” (Je moet bedenken dat het destijds alles in de stad in het niet deed verzinken.) Het werd voltooid in 1962 als het eerste gebouw in Valencia dat echt gebruikmaakte van een ijzeren skelet om meer verdiepingen en hoogte mogelijk te maken. De Finca de Hierro was jarenlang het hoogste gebouw van Valencia en is vandaag de dag nog steeds het negende hoogste, maar het is een van de weinige die geen slanke toren is. Net als de Finca Roja beslaat ook dit gebouw een heel bouwblok, al is dat blok kleiner.

La Torre de Ripalda

Opnieuw een gebouw met twee namen. De Torre de Ripalda dankt zijn officiële naam aan het feit dat het staat op de plek waar vroeger het oude, vervallen Palacio de Ripalda stond. Het werd gebouwd tussen 1969 en 1973 en kreeg al snel de lokale bijnaam “La Pagoda”, omdat het er blijkbaar een beetje Japans uitziet. Dat komt door de gebogen balkons, en je ziet het het best vanuit een bepaalde hoek op de nabijgelegen brug over de rivierbedding in de avondzon, waarna je zegt: “O ja, nu zie ik het.” Het is echter niet zomaar een toren: aan de voorkant telt het 17 verdiepingen en aan de achterkant slechts 11. Voor veel Valencianen staat de Pagoda voor de verloren geschiedenis van Valencia en het begin van de brute bouwstijl van de jaren zeventig. Voor anderen was het een noodzakelijke stap in de verstedelijking van het noordelijke deel van de rivierbedding. Doordat de Pagoda pal naast de Jardins del Real en tegenover het Turia-park in de rivierbedding staat, ligt hij ideaal om te genieten van veel van wat Valencia te bieden heeft… tenminste, als je jezelf tot de bourgeoisie rekent, want het werd speciaal gebouwd om dat deel van de samenleving te huisvesten.

El Espai Vert

De Espai Vert, oftewel “Groene Ruimte”, is óf een brutalistisch betonnen gedrocht van verticale herenhuizen, ontworpen om niet op te gaan in de omliggende wijk Benimaclet maar om die te overheersen, óf iets prachtigs en bijzonders. Met vijf verdiepingen aan de ene kant en vijftien aan de andere is de Espai Vert een architectonisch wonder of “een soort parkeergarage met planten eroverheen”, afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. Niets vergelijkbaars was er eerder in Valencia gebouwd, en nadat de stadsbestuurders dit hadden gezien, stonden ze daarna ook niets soortgelijks meer toe. Graham vindt dat jammer, maar het is wel enigszins begrijpelijk, want voordat de planten gegroeid waren, zal het er nogal kaal uitgezien hebben.

De meeste appartementen in de Espai Vert beslaan meerdere verdiepingen, en door de vreemde afmetingen en de bouwstijl hebben de meeste ook wat buitenruimte. Er is zelfs een enorme gemeenschappelijke tuin met zwembad op de vierde verdieping, en binnenin, in de echte betonnen buik van het beest, ligt een eenzame en treurig ogende squashbaan. Dankzij de manier waarop het gebouw is opgetrokken, heeft er aan de achterkant op de begane grond ook een klimcentrum kunnen openen.

Waar zou jij kopen als het kon?

Dit is eigenlijk een theoretische vraag, want het komt zelden voor dat er in deze gebouwen iets te koop komt, behalve misschien in de Finca Roja met zijn 378 appartementen. Woningen in deze gebouwen staan meestal niet lang te koop. Bij elke keuze zou je normaal gesproken rekening houden met locatie, grootte, voorzieningen en natuurlijk de belangrijkste: de prijs. Maar laten we aannemen dat er maar één factor telt, namelijk dat je in een iconisch gebouw wilt wonen, en dat er aanbod is. Welke zou jij kiezen?

Misschien wil je eerst de route lopen en elke plek bekijken. Dat kan hier. Het is iets meer dan een uur lopen of 22 minuten fietsen, als je onderweg tenminste niet stopt om de gebouwen te bekijken. Neem de tijd om ze rustig te bewonderen en drink onderweg een paar drankjes in de cafés die je tegenkomt.

Prijzen

Het laatste appartement dat ons in de Torre de Ripalda werd aangeboden, was zo’n vijf jaar geleden, voor 990.000 euro voor 220 m². Sindsdien zijn de prijzen flink gestegen. In de Espai Vert is net een woning te koop gekomen voor 890.000 euro voor 244 m², maar die is verdeeld over vier verdiepingen, typisch voor de Espai Vert, zoals Graham in de video vertelt. In de Finca de Hierro staan regelmatig woningen te koop, als je echt centraal wilt wonen. In de Finca Roja komen soms woningen vrij die gemoderniseerd moeten worden, maar op dit moment staat er hier een te koop die al gemoderniseerd is. Begane grond, voor 670.000 euro. Oef! In de Casa Judía heeft Graham, voor zover hij zich kan herinneren, zelden een woning te koop zien staan.

Persoonlijke keuze

Voor Graham geldt: hoe aparter, hoe beter. En hij heeft geen moeite met trappen, want hij heeft jarenlang in een huis met drie verdiepingen gewoond. Dus kun je raden welke hij zou kiezen?

De Espai Vert natuurlijk, de brutalistische parkeergarage.

Maar hij zou het waarschijnlijk net zo leuk vinden om een appartement tegenover de Finca Roja te hebben, met een enorm panorama raam, zodat hij dat bijzondere gebouw ziet telkens als hij opkijkt (daar zijn er niet veel van, en het exemplaar in de video hieronder is geen goede keuze). Wat locatie betreft vindt hij La Pagoda de beste. Het kijkt uit over de rivierbedding, ligt pal naast de Jardines del Real, met makkelijke toegang tot de universiteitswijk, en het centrum is maar tien minuten wandelen. En het is echt vreemd, maar in de wijk Exposición, waar hij staat, verkopen wij eigenlijk nooit iets. Dat moet een Valenciaans bourgeoisie-ding zijn, of het komt gewoon door de prijzen in vergelijking met andere wijken.

Hij zou nooit voor de Finca de Hierro kiezen. Ook weer een persoonlijke keuze. Centraler kun je niet wonen, maar er is veel verkeer en je ziet geen groen (ook al ligt er op slechts 100 meter afstand een park in de tuinen van het oude ziekenhuis). Vanaf de hogere verdiepingen heb je wel een schitterend uitzicht over de daken van Valencia, en op de hoeken zijn er prachtige gebogen terrassen om van dat uitzicht te genieten.

Zijn volgorde van voorkeur zou dus zijn:

Espai Vert
La Pagoda
Finca Roja (of ertegenover)
Casa Judía
Finca de Hierro

Wat zou jij kiezen? Of is er een ander iconisch gebouw waar jij voor zou gaan? Misschien de Ikon-toren die in de video hieronder voorbijkomt? Misschien de Torre de Francia? Of heb je liever een oud vissershuisje in de Cabanyal?

Wil je meer weten over Valencia en hoe het is om hier een huis aan te kopen, neem dan gerust contact met ons op